خواب های نقره ای

از آقای جدی بپرسید ... (بخش نخست)

2011-12-16T08:04:00.005+03:30

بخش نخست : با آقای جدی آشنا شوید

آقای جدی، کوآلای کلاه به سری است که راه درازی را تا خانه ی من آمده. اولش آدم می ماند از این همه راهی که آمده، به قول کسی که برایم فرستادش، تقریبا نصف کره ی زمین را طی کرده تا ایران رفته و بعد تا خانه ی من آمده. راه بسیار درازی است. مدام فکر می کردم آقای جدی که دو تا چوب پنبه به کلاهش آویزان است و یک لبخند کم رنگ روی لبهاش، خیلی کم رنگ از آن هاش که مخصوص فیلسوف ها و همه چیز دان هاست، چیزی هم توی چنته دارد یا فقط ادای همه چیز دان ها را درمی آورد. تا این که دیشب سر نطقش باز شد و کمی با هم اختلاط کردیم.

داشتم با خودم فکر می کردم، چطور باید درباره رفتار انسان ها قضاوت کرد، معیار سنجشی هست؟ نمی دانم صدایم بلند بود موقع فکر کردن یا چه که دیدم آقای جدی بیدار شده و با آن چشم های درشت زل زده توی چشم های من، پرسید« تو اپیکور رو می شناسی؟» من بهت زده از این که آقای جدی حرف هم می زند گفتم«بله چطور مگه؟» گفت «نظرت راجع به نظریه ی اخلاقیش چیه؟» من با ناباوری از این که می شود توی مسائل فسلفی هم طرف حساب یک خرس نیم وجبی بود گفتم« خیلی باهاش حال نمی کنم.» همان لبخند کم رنگش هم از صورتش رنگ باخت در آمد که«ادبیاتت اصلن شبیه آدمهایی نیست که چیزی از فلسفه حالیشون می شه، برای حرفی که می زنی دلیل بیار.» توی دلم گفتم باز خدا رو شکر که گفت دلیل نگفت برهان. درآمد «که اتفاقا می خواستم بگم برهان گفتم جا می خوری» کمی چشمهام را مالیدم، ساعت از دو شب گذشته بود، گفتم«خب،... اون معتقده که احساسها، معیار همه داوریها و قضاوتهامون هستن، ولی خودشون رو به هیچ نحو نمیتونیم ارزیابی کنیم، می گه که هرچی که به شکل احساس دربیاد، حقیقی و واقعیه، و خود احساس یه مسئله ی ذهنی و درونی نیس، یه کیفیته که باهاش واقعیت برای ما، حضور و وجودپیدا می کنه. بعدشم اپیکور معتقده که با از بین رفتن جسم روح هم از بین می ره.» انگار کمی راضی اش کرده باشم، زد سر شانه ام و گفت «آ باریک الله، خب راجع به نظریه ی اخلاقیش چی می دونی؟» گفتم« خیلی کم، می دونم که معتقده باید کاری کرد که میزان لذات ایستا رو افزایش بدیم..» حرفم را قطع کرد،

-لذات ایستا رو تعریف کن، وقتی داری راجع به چیزی حرف می زنی نباید گنگ گویی کنی.

پرسیدم، «این چیزا رو از کجا می دونی تو؟» کمی لبه کلاهش را بالا داد و گفت« خب تعریف لذات ایستا...» دست به کلاه، نگاهش توی نگاهم گره خورده بود ترسیده بودم، مثل شاگردی که از استادش، به خصوص وقتی شاگرد خوب درس نخوانده باشد. کمی سرم را خاراندم و گفتم «لذات ایستا ، لذاتی هستند که بیشتر از عدم رنج و درد ناشی می شند یعنی لذت ناشی از نبودن رنج، لذاتی که ذاتن از آرامش و ثبات توی زندگی به دست می یان ولی لذات فعال ، اونایی ان که با حس بیشتر و ارتباط بیشتر با محسوسات بدست می یان، البته این رو هم بگم، برای اپیکور لذات روحی از لذات جسمی مهم تره ولی نه این که لذات جسمی مهم نباشن.»

چشمکی زد «مثلن؟» کمی فکر کردم، هنوز ذهنم درگیر این بود که این خرس با این پاپیون قرمز و کلاه کابوی چطور باید اپیکور را بشناسد، درآمد که «درگیر این پاپیون قرمز نباش!»

گفتم« ذهنم درگیره خب!» با همان لحن ویژه ی آقای جدی سوال قبلی اش را تکرار کرد«مثلن؟»

-مثلن، این که ... برای رسیدن به لذات ایستا باید فرد خودش رو درگیر مسائلی نکنه که آرامشش رو به هم می ریزه، در مقابلش لذات فعال یا اکتیو چیزهایی هستن مثل ثروت که خودشون ممکنه عدم آرامش یا رنج رو به همراه داشته باشن.

راضی شده بود، یا امیدوار نمی دانم. گفت«خب نتیجه؟»

-خب نتیجه این که نظریه اخلاقی اپیکور می گه باید یه کار کنیم که رنج کمتر و لذت بیشتر داشته باشیم.

-چه جوری لذتی؟

-لذت ایستا دیگه حاجی.

کمی لبخندش بازتر شد، گفت« حاجی رو خوب اومدی.» ابروهاش را بالا انداخت و ادامه داد«خب نتیجه اصلی؟»

مانده بودم، واقعا نمی دانستم منظورش از نتیجه اصلی چیست، خیلی افت دارد آدم جلوی یک کوآلای سی سانتی کم بیاورد، هنوز هم نگفته این ها را از کجا یاد گرفته. همین که آمدم شقیقه ام را بخارانم و استیل آدم هایی که دارند فکر می کنند را به خودم بگیرم، گفت« نتیجه ی مهم نظریه ی اخلاقی اپیکور انزوا طلبیه. توصیه می کنه که بهتره به یه عده از دوستای وفادار و مطمئن اکتفا کنیم و روابطمون رو با بقیه کم کنیم، حتی اگه به قیمت ساده زیستی و دور موندن از قدرت و مکنت تموم بشه.»

پرسیدم«به نظرت کار درستیه؟»

-این سوالیه که من باید از تو بپرسم که گفتی حال نمی کنی با نظریه اپیکور.

-گفتم من حال نمی کنم چون توی نظریه اپیکور، صحیح و غلط بودن عمل رو مجاریتی جامعه تعیین می کنه.

اخم کرد و پرسید«چی چیه جامعه؟»

-منظورم توافق جمعی روی یک عمله، یعنی این جامعه است که کاری رو خوب یا بد می دونه.

-حالا بهتر شد، حالا حرف حساب تو چیه؟

-من می گم این حرف رو می شه، به چالش کشید.

-چطوری؟

کمی جا به جا شدم، بالش رو پشت کمرم صاف کردم و گفتم« ببین، توی نظریه ی اپیکور عملی اخلاقی محسوب می شه که موجب سعادت دنیوی بشه، با توجه به این که اپیکوری ها می گن با از بین رفتن جسم همه چیز رَتَ تو...، پس باید کاری کرد که توی این دنیا سعادت مند بشیم. سوال من اینجاس که تکلیف بسیاری از افرادی که بر سر ارزش های اخلاقی آرامششون رو از دست دادن و رنج کشیدن چی می شه؟ »

کلاهش را برداشت و کمی خودش را باد زد، «مثلا کیا؟»

-مثلن خیلی از کسایی که بر سر اعتقادشون شکنجه شدن، همین گالیله، حلاج خودمون.

-حلاج مال شما شد؟

-حالا.

کلاهش را دوباره گذاشت روی سرش و پرسید« حرف آخرت چیه؟ خوابم میاد.»

گفتم« خب به نظر من بد نیست نظریه های اخلاقی دیگه رو هم بررسی کنیم.»

آقای جدی که چشم هاش قرمز شده بودند، کلاهش را روی سرش سفت کرد و گفت «موافقم، به شرطی که دیگه مثل آدم های بی سواد از روی شیکم حرف نزنی، در واقع می شه گفت من هنوز راجع به اپیکور حرف دارم.» پرسیدم« فارسی رو از کی یاد گرفتی»

-از همونی که منو برات فرستاده.

گفتم «پر واضحه حاجی، پرواضحه.»

دستش را گذاشت زیر سرش و پیش از آن که خوابش ببرد گفت« حاجی رو خوب اومدی،حاجی.»

خوابش برد و من هنوز ذهنم در گیر این است که یک کوآلا چطور می تواند این همه فلسفه بداند؟

زهرا میرباقری
16 دسامبر 2011

نظریه تکامل

2011-11-24T05:46:00.002+03:30

همچین بگی نگی آخر ستون فقراتم گِز گِز می کرد، نمی شد بگویی حس خوبی داشت یا بد بود. دلم می خواست دستم می رسید تا بلکه بخارانمش ولی نه دستم به استخوان دنباله چه ام می رسید نه پاهام. حتی نمی شد رویم را بگردانم ببینم چقدرش زده بیرون، همچین خوب تکان نمی خورد و این یعنی هنوز خیلی کوتاه است. در آمده یا در نیامده علیل شده بودم، یک جوری انگار زبان آدم قاصر باشد از گفتن حرفی، مثل این که عاشق یکی از این دخترهای دو رگه ی چینی مالایی، شده باشی ولی نشود که حرفی بهش بزنی، چون زبانشان را بلد نیستی. پی چیزی که بشود توش پشت کمرم را نگاه کنم از دیوار صاف سفیدی خودم را کشیدم بالا، بلکه بشود کمی چرخید و شمایل این عضو مقطوع را توی شیشه ی خانه ی این هیولا دید.

دیده بودمش، نه یک بار چند بار. همین صاحب خانه را می گویم پی من دوید با آن هیکل گنده و سینه های آویزان که هی تکان تکان می خوردند پی ام دوید ولی خسته شد، ولو شده بود روی صندلی حصیری توی تراس، از جایی که من بودم چیزی جز یک ناخن شست بلند چرک مرده ازش پیدا نبود، هیولایی است برای خودش. نه! این بار رفتن توی تراس خانه ی این هیولا همان و به درک واصل شدنم همان.

هرگز فکر نمی کردم زندگی بدون داشتن یک زائده ی کوچک که چسبیده باشد به استخوان دنباله چه ای این قدر سخت باشد، همیشه توی افکار و عقایدم بین هم قطارها و رفقا دور بر می داشتم که ثابت خواهم کرد، این زائده اضافی است و یک جور نماد است برای این که ما به همه ی مخلوقات ثابت کنیم چقدر ترسو و بزدل هستیم، بی خود نیست اسممان را گذاشته اند بزمجه.

ولی حالا که چند روزی از بی دم شدنم می گذرد قطع یقین نظریه های تکاملی مبنی براین که ما هم باید روزی بدون دم زندگی کنیم و این زائده ی دراز را که به خصوص موقع نشستن روی مبل خیلی اضافه بودنش را نشان می دهد، از زندگی حذف کنیم، رد خواهم کرد.

چند هفته وقت گران مایه را تلف کردم که توی یکی از همین آزمایشگاه های بیولوژی، که با پرس و جوی فراوان پیداش کرده بودم، صبح تا شب دست بزنم زیر چانه و محققی که داشت راجع به بزمجه ها تحقیق می کرد را دید بزنم. محقق زن خوش تراشی بود که یک بار شکم یک مارمولک مرده را با چاقوی تیزی شکافت. انگشت هاش وقتی داشتند چاقو را هدایت می کردند که شکم آن بی نوا را بدرد، آن قدر زیبا و کشیده و سفید بودند که یادم رفته بود دارد شکم یکی از هم نوعان من را پاره می کند، بعد ها خودم را تسلی دادم که برای پیش برد علم باید هزینه داد.

اوایل که می رفتم آزمایشگاه پشت پنجره که می نشستم و دید می زدم همه چیز تحت کنترل بود، بعدها کم کمک دیدم انگار یک چیزی می دود زیر پوستم همین که نگاهش می کنم، یک جوری که حتی دیگر دلم نمی خواهد پشه های سرگردان توی آزمایشگاه را زبان بزنم. وقتی بلند می شد که راه برود، انگار هرچه گل یاس توی حیاط بود پرپر می شد وسط آزمایشگاه و من تمام وجودم بی حس می شد، مات می ماندم به راه رفتنش، به آن قوس زیبایی که توی کمرش می شکست گاهی. همیشه با خودم می گفتم چه می شد اگر این زن جای این که آدم شود بزمجه می شد، یا حداقل کوچک می شد، یک جوری که بشود دستی دور کمرش حلقه کرد. لامذهب دور انگشت هاش هم حتی از قدر آغوش من بزرگتر بود ولی من چنان شیفته اش بودم که فراموش کرده بودم، آمده ام تا تحقیق کنم می شود این زائده ی منتهی به ستون فقرات را توی دوره های تکاملی با تغییرات ژنتیکی به دست فراموشی سپرد یا نه.

زرد و زار و پریشان بودم، یک روز عصر عزمم را جزم کردم و راهم را کشیدم که بروم یک جوری حالیش کنم، مثلا پاهایم را بکشم به پره های زیر شکم که مثلا بگویم می دانی وقتی راه می روی خون توی رگهام یخ می بندد؟ یا مثلا بهش بفهمانم همین که بگذارد شبها لای انگشتهاش بخوابم برایم بس است، می خواستم بداند که چقدر برایش می میرم. باران می بارید یکی از آن باران های شلاقی که دارق دارق دانه هاش می خورند به شیشه و گاهی شره می کند از کنار پنجره، دستهام بی حس بودند و پاهام انگار روی زمین سر می خوردند جای این که قدم بردارند. روی میز مانده بودم تا بیاید.

دیدمش که چرخید و هیکلش را رقصاند تا برسد به من، تا بیاید سر میزی که من منتظرش بود، که من را ببیند، رنگم پریده بود می دانم، یک چیزی از جنس ترس توی وجودم دویده بود میدانم، ولی نمی شد پنهانش کنم، قلبم از جا داشت کنده می شد، هنوز نیامده بود صدای قدمهاش پیچید توی اتاق، حالا اگر فقط نه قدم دیگر بر می داشت من را می دید، پاهام کرخت شده بودند، انگار من را گذاشته باشند توی شیشه ی عصاره ی یاس، خون به مغزم نمی رسید، گرخیده بودم، دستهام می لرزید، چقدر چیز غریبی است این دیگر خواهی، چند بار به خاطر فهمیدن این که این «دیگر خواهی» یعنی چه از لای در سینما خودم را رد کرده بودم، نشسته بود آن بالا کنار آپارات چی فیلم دیده بودم، توی همه شان هم دیگر خواهی نافرجام بود، همیشه می گفتم دنیای آدم ها دنیای بی قاعده، قانونی است می شود آدم کسی را دوست داشته باشد و بعد مثلا رها کند برود با کس دیگری عشق بازی کند؟ شانه اش را برای دیگری حایل کند؟ قربان چشم های دیگری برود؟

حالا که هر لحظه بوی یاس بیشتر من را به عالم دوست داشتن فرو می برد، حس می کردم چه هیجانی دارد این عشق وزری با کسی که عاشقش باشی، مثل ترس از مقابله با دشمن است، دشمنی که قصد جانت را کرده باشد، نمی دانم این معشوق است که قصد جان می کند یا خود عشق.

حس کردم کسی پی ام می دود، انگار کنید که هیولایی از میان سینه های این زن خوش تراش بیرون بدود، و من را که قدر انگشت شست پاش هستم دنبال کند، ترس دویده بود ته وجودم، فقط سه قدم دیگر مانده بود و من باید کاری می کردم، هنری رو می کردم نشانی از عشق نمایان می کردم، پاهام را روی میز سراندم، کرختی آن قدر بود که یک بار پایم را کشیدم به زیر شکمم، هیچ صدا نکرد، نمی دانم چرا من را نمی دید. قلبم به شدت می تپید، امتداد استخوان دنباله چه ام تیر می کشید، درد می نشست توی وجودم. خودم را لیز دادم روی میز رسیدم، نازک شدم و توی حاشیه میز جا خوش کردم.

محقق رسید با آن انگشت های سفید کشیده انبرکش را برداشت و دم من را که داشت روی میز جست و خیز می کرد انداخت توی سطل و با طنازی پشت میز نشست و چشمهاش را گذاشت روی حفره های شیشه ای آن دستگاه بزرگی که من هنوز اسمش را نمی دانم.

زهرا میرباقری

کوآلا لامپور 2011-11-24

وهم

2011-11-21T16:04:00.000+03:30

امروز احساس بسیار کم پیدا بودن می کنم. از صبح حدود پنج نفر به من زنگ زدند یا مسیج دادند «کجایی؟» در حالی که من فقط امروز رو دانشگاه نرفتم و تمام طول هفته گذشته از دوشنبه تا همین یک شنبه (دیروز) سرتاسر دانشگاه بودم.

این که امروز دانشگاه نرفتم به خاطر وهمی بود که از خواب دیشبم ورم داشته. کسی که سالهاس می شناسی و خوب هم می شناسی و شهره است به عقلانیت بین اطرافیان یک دفعه توی خواب آدم آب برود و بشود یک بچه دبستانی ولی فقط قیافه اش کوچک شود، آن هم نه به آن خوش ترکیبی که وقتی بچه کلاس چهارم بوده، نه با آن موهای لخت و قیافه ی حق به جانب، به یک چیز غریب، با صدایی که نه صدای امروزش هست و نه فکر می کنم صدای کلاس چهارم دبستانش بوده، لبش رو که گذاشت لب شیر آب و شروع کرد به خوردن، وهم گرفتم یادم نیست حین آب خوردنش چه گفت یا نگفت ولی یادم هست ترسیدم، ازش ترسیدم از یه بچه ده ساله ترسیدم، از خواب پریدم، سر درد گرفتم و هنوز هم سرم درد می کند و هنوزم چشم هام که روی هم می آن اون امام زاده متروک و نیم سوخته توی ذهنم شکل می گیره، با تمام آدم هایی که توش بالا و پائین می رن، امام زاده ای که انگار حریم چیزی از جنس وحشت بود حریم وهم ناک مردمان نامتعارف، بسیار بلند، بسیار چاق، تندرو، لنگها، کورها، آدمهایی که پا ندارند، آنها که خیلی کوچک شده اند، یا خیلی بزرگ. باز نمی دانم از ترس است یا اضطراب یا از یاد روزهای گذشته که گریه ام می افتد، این جزوه های لعنتی اکسپرت سیستم پر از اشک شدند امروز صبح، تا خودم را پیدا کردم چند ساعتی طول کشید.

از هفت صبح که بیدار شدم تا حالا که ساعت از هشت شب گذشته، انگار به همه الهام شده بود من چیزیم شده، مثل یک حلقه ی نا مرئی از آگاهی، آگاهی از وهمی نا معلوم.

واقعیت هنوز جان نگرفته

2011-11-20T04:50:00.002+03:30

فشار امتحان و تکلیف و ارائه که زیاد می شه آدم هی ترغیب می شه به در رفتن از درس و هی می ره توی عالم فکر و حتی برای من انگار کلمه ها شب پشت در اتاق هی بکوبند به در که آهای بیا در رو باز کن ما رو ردیف کن رو کاغذ.

دیشب که داشتم برای خودم چیزی می پختم که از گرسنگی نمیرم یادم اومد همیشه زندگی یک چیزی شبیه رویا شاید، مثل یک واقعیت هنوز جان نگرفته ی پس ذهن انگار، توی خاطرم هست: که من غذا بپزم و یک دختر بچه با موهای قهوه ای تیره ی فرفری (موهاش کمی شبیه وقتی خودم فسقلی بودم) و یک تدی خرس آویزون توی دستش با صدای جیغ جیغیش مدام سراغ پخته شدن غذا رو بگیره و من دلش رو خوش کنم به این که حالا بیا یه قصه برات بگم بلکه بچه راضی بشه تا پخته شدن غذا صبر کنه.

از نوشتن باقی این واقعیت جان نگرفته در وبلاگ معذورم :))

صدای متجاوز

2011-11-10T19:56:00.004+03:30

سلام من ... هستم ، بیش از اونی که به نظر می رسه بی پدرم.

خانوم مجری صدای امریکا هیچ می دونین اون حرکتی که دارید انجام می دید یعنی چه؟ به جای این که حرکت ضد جنگ انجام بدید نشستید اونجا ای میل هایی که یک عده ساده دل براتون نوشتن رو بازگو می کنین؟

ندیدید در عراق چه شد؟ بله شاید شما که در صدای امریکا کار می کنید فرصتی برای این ندارید که پای درد و دل مردم این کشور بشینید ولی من دوستان عراقی زیادی دارم که همه از شرایط عراق بعد از جنگ امریکا ناراضی اند.

خانم محترم که یک خط در میون از دهنتون نیفتاد « بله بیننده ی دیگری هم که با حمله ی نظامی موافقند» خبر دارید اگر فقط یکی از پایگاه های اتمی ایران منفجر بشه تا چندین کیلومتر مردم دچار مسمومیت های شدید هسته ای می شند؟ شوخی نیست! آدم ها ارزش دارند! هرگز به این فکر کردید که چه بلایی بر سر مردم میاد؟ مگر ندیدید حادثه حلبچه که در قیاس با چنین چیزی اتفاقی نبود تا امروز هم اثراتش رو از دست نداده.

هرگز فکر کردید این بازخورد گرفتن های سطحی چقدر ممکنه مردم رو ساده انگارانه گول بزنه؟ مگر روزی که امریکا عراق رو نشانه گرفت افغانستان رو نشانه گرفت سر سوزنی نگران مردم اون کشور ها بود؟ به خدا که نبود! چطور ممکنه نگران ملتی بود و با بمب ازشون پذیرایی کرد؟

چه کسی می تونه ضمانت کنه که خون از دماغ کسی ریخته نخواهد شد؟ چطور می شه از حضور بیگانه متجاوز در کشور استقبال کرد؟ این چه تبلیغاتیست؟

صدای آمریکا چطور شبکه ایست که مجری هاش زمان تظاهرات های سال 88 که مردم ایران از ایرانی ها کتک می خوردند زار زار گریه می کردند، حالا وقتی حرف از حمله ی احتمالی اسرائیل می شود نه تنها که لبخند می زنند که ای میل هایی را سوا می کنند که نشان بدهند مردم ایران موافقند.

نه خیر عزیز دل! مردم اگر عراق و افغانستان را یادشان بیاید موافقتی نخواهند کرد.

جنگ هیچ وقت خوب نیست حتی در شرایط امروز ایران، همین اسلام نصفه نیمه ای که داریم یادمان داده « الله لا یغیر ما بقوم حتی یغیروا ما بانفسهم.» پس بهتر است کسی کاسه داغ تر از آش نشود.

اگر بیگانه ای ایران را نشانه بگیرد عزیز هم وطن من برای آزادی ما نیست برای ترس خودشان از قدرت نظام امروز ایرانه، پس صابون به شکم هامان نزنیم کسی به فکر ما نیست. دوستانی که با نقل و شیرینی می خواهید منتظر سربازان امریکایی و اسرائیلی سر راه بنشینید هیچ پیاده نظامی در کار نیست و هیچ افسر نیرو هوایی تا زمین نمی آید تا نقل و نبات شما رو بگیرد. جنگ با کسی شوخی ندارد. واقع بین باشید.

کار از نقد گذشته

2011-11-09T20:39:00.003+03:30

مدت ها با خواندن کافه پیانو مبارزه کردم، به خصوص بعد از موضع گیری نویسنده اش آقای جعفری. چه شد که خوانده شد نمی دانم، ولی بالاخره خوانده شد و بسیار آرام هم خوانده شد درست مثل شخصیت اول داستان که مردی آرام و بردبار بود.

جعفری هر چه کرده بود، هر چه نوشته بود که تقریبا تا نیمه ی اول داستان که شاید می شد از قسمت های گل درشت نوشته -که سعی داشت «خوراک ذهنی »* به خواننده بدهد- از خواندن داستان لذت برد ولی من از نیمه های داستان فقط برای این که تمامش کنم ادامه دادم و شاید کمی برای این که دوست داشتم عاقبت کار صفورا را بفهمم که البته چه سود؟

آقای جعفری عزیز کسی با خواندن این که یک نفر برود توی کافی شاپ سجاده پهن کند و نماز بخواند به دین مبین اسلام گرایش پیدا نخوهد کرد برادر، کافی شاپ برای قهوه خوردن و گفت و گوی انسان با انسان است، نه جای مصاحبت با پرودگار، جناب فرهادخان مخاطب شما اگر کمی درک داشته باشد اگر دو دقیقه فکر کند نمی تواند ترویج حجاب برتر را از زبان شخصیتی که یک پک سیگار همسرش به نظرش گناهی نا بخشودنی باشد بپذیرد.

شخصیت های جعفری خوب پرداخت شده بودند ولی شخصیت های جالبی نبودند، و اگر نویسنده با درشت کردن بعضی چیزها سعی بر ترویج افکار خودش نداشت این طور نمی نوشتم، فصل آخر کافه پیانو یک فاجعه بود، مردان وزارت اطلاعات را تا درجه خدایی رساند آقای جعفری و فصلی که اصلا اگر هم نگاشته نمی شد چیزی از قصه کم نمی کرد!

اکیدا توصیه می کنم وقتتان را با خواندن رمان کافه پیانو تلف نکنید چون چیز جدیدی نخواهید خواند، نه ادبیات جدیدی خلق شده، نه تفکر روشنفکرانه ای پس داستان قرار گرفته، در نهایت این رمان چیزیست که باید از آن نتیجه بگیرید سربازان گم نام امام زمان مملکت ما را اداره می کنند!!!!

مع الاسف آقای جعفری تفکری تحت عنوان آغوش گرم برای خودم به مدت کوتاه هم ترویج کردند که بنده از بازبیان آن عاجزم.

*خوراک ذهنی را همین دیروز از یک خانمی شنیدم که ادعا داشت جواب تمام سوالات مذهبی جوون ها رو می دونه! و پی محلی بود برای حل و فصل این سوالا.

به متل من خوش آمدید.

2011-11-05T10:47:00.003+03:30

یکی از آرزوهام اینه که یه روزی یه هتل بزنم. هتل که نه یه چیزی مثل یه متل، توی یه جاده سبز مثلا جاده های شمال یه ساختمون دو طبقه، طبقه پائین یه رستوران و بیکری داشته باشه، طبقه بالا ده دوازده تا اتاق، هر اتاقی طراحی منحصر به فرد داشته باشه، مثلا یه اتاق مخصوص موزیسین ها یه اتاق مخصوص مهندسین، یکی برای آدم هایی که کاسب کارن، یه اتاق برای شعرا، یکی برای نویسنده ها، یکی برای دکترها، چند تا اتاق شد تا اینجا؟ خلاصه هر اتاقی یه جوری باشه که مثلا وقتی طرف در اتاق رو باز می کنه یهو بگه «وای این یه تیکه از دنیای منه.»

ولی داستان دقیقا این جوریه که مثلا شما تصمیم می گیرید برید «متل تبسم»، بله اسمش تبسمه، بعدا میاید پذیرش هتل، من اونجا با یه بلوز آبی روشن و دامن خوشگل گلی گلی آبی آسمونی و پس زمینه سورمه ای، یا مثلا اگه روز زوج باشه ترکیب رنگ گرم، یا مثلا اگه بزنه و شما از قضا روز جمعه یا روز عیدی چیزی بیاید ترکیب رنگهای شاد، با یه تل مو که به رنگ لباسم بخوره یا مثلا یه جفت از اون گل سرا که همیشه می زنم و بچه ها می گن منو شکل دختر بچه ها می کنه اونجا پشت پیشخون ایستادم.

اگر مشتری محترم که شما باشید وقتی وارد می شید سگرمه هاتون توی هم باشه، با جمله از پذیرش مهمان اخمو معذوریم مواجه خواهید شد، اگر نه یه فرم دو خطی بهتون می دم که توش دو تا سواله سوال اول پیشه شما چیه، سوال دوم دوست داشتید حرفه تون چی بود؟ بعدا یه سوال دیگه پشت صفحه هست برای کسایی که اتاق دو تخته می خوان، حاضرید به خاطر همراهتون از آرزوهاتون صرف نظر کنین؟ با توجه به این سه تا سوال اتاق مورد نظر رو بهتون معرفی می کنم.

البته این رو هم بگم که من راجع به دکوراسیون رستوارن، بیکری و کافه هم کلی فکر کردم و حتی نمونه هایی رو رفتم دیدم J فقط نکته مهم اینجاس که رنگ رو میزی ها و پرده ها هر روز با روز قبلی فرق داره.

توجه کنید که اتاق بچه ها جداست. ای کاش که یه روزی واقعا من این متل تبسم رو تاسیس کنم. قول می دم زنجیره ای بشه تو دنیا، یه متل کوچولو که ممکنه هیچ وقت از خاطر آدم هایی که میان توش نره. بالاخره چنان که اطرافیان می دونن من دختر عجیب غریبی هستم.

سینک

2011-11-03T19:54:00.000+03:30

یعنی اگر گریه ات گرفت، خب تو فکر می کنی اصلن سینک ظرف شویی برای چیه؟ غصه هات رو بریز بعد شیر آب رو وا کن. بذار سوار موج آب بشن.
اصلن اشکها چه گناهی کردند که با غصه به دنیا پا می ذارن؟ بذار حداقل بعدش که شیر رو واکردی دلشون وابشه.

ارگونومیک

2011-10-23T05:37:00.002+03:30

فکر می کنم ارگونومیک درسی است ساخته نظام سرمایه داری، ولی باز چیزی ته ذهنم من را قلقلک می دهد که نکند علومی از این دست ساخته ی حس انسان دوستی آدم ها باشد. توی ارگونومیک یک عده وهم برشان می دارد که از بقیه بیشتر حالیشان می شود، پس می آیند پا می اندازند روی پا، حساب می کنند، که مثلا کاگری که ساعتی پنجاه بار دریل را خواموش و روشن می کند و دستش تا مثلا ارتفاع شانه اش بالا می رود حالا باید چند ساعت استراحت کند، یعنی چیزی که در ذهن من حلول می کند این است « این کارگر خودش هیچ حالیش نیست که چقدر به استراحت نیاز دارد!» خب پرواضح است که آن کارفرمای مورد نظر دلش به حال کارگر نسوخته که مثلا کمرش درد می گیرد چون اصلا به فلانش هم نیست که فلان فلک زده سر خیابان روزها قوز کرده و دارد کفش مردم را وصله می کند، چون اگر این طور بود یک کمیته ای تشکیل می شدند مثلا شیشه پاک کن را بررسی می کردند که نکند کمر درد بگیرند.

هیچ توی کتم نمی رود چیزی جز این راجع به این درس فکر کنم که یک چیزهایی مثل ارگونومی به آدم ها یاد می دهد چطور یک عده ی دیگر از آدم ها را به شیک ترین روش موجود استثمار کنند. به عبارتی راهگشایی برای به کارگیری آدم ها به عنوان اشیا نه افراد، در پشت نقاب انسان دوستی.

خودم می دانم دقیقا کل ارگونومی این طور نیست(مثلا برای ایمنی و این جور چیزهای هم فکرهایی می کنند) ولی این هم می شود یکی از آن فلسفه های ناگفته (یا شاید هم گفته ) این علم باشد.

2011-10-21T21:33:00.000+03:30

اول من

پالما پرس هميشه توي صف بستني،
فرياد مي زد: اول من!
وقتي سر شام سس رو مي قاپيد،
فرياد مي زد: اول من!
وقتي مي خواست سوار سرويس بشه،
فرياد مي زد: اول من!
او همه رو هل مي داد و خودش جلو مي زد
و وقتي فرياد مي زد: اول من!
يه هياهوي درست وحسابي راه مي افتاد.
وقتي براي گردش علمي به جنگل رفتيم،
پالما پرس فرياد مي زد: اول من!
پالما پرس به ماگفت كه از ما تشنه تره
و فرياد زد: اول من!
بعد قلپ قلپ همه آبو خورد!
در جنگل ما گرفتار قبيله آدم خورها شديم.
شاه اونا روي تخت باشكوهي نشسته بود.
چنگال و چاقو بدست، آب از لب و لوچه اش آويزان بود.
از هولش نمي دونست از كجا شروع كنه.
پالما پرس كارو راحت كرد
و با صداي لرزان از ترس فرياد زد:
اول منش!

شل سیلورستین

تب سه روزه

2011-10-07T06:26:00.002+03:30

جهان مثل گلولهآتش شناوری در گلوی من،

پی یک ها کردن می رود از من

و باز من می مانم و من.

زمانی برای گریستن

2011-10-04T17:51:00.001+03:30

همه ی آدم ها یه ساعت بیولوژیکی دارن که هر از گاهی یه پرنده از بالاخونه اش در می آد و یه چیزایی می گه به یه زبونی که نمی فهمیش ولی از قیافه پرندههمعلومه داره وقت یه چیزی رو اعلام می کنه که زیاد خوب نیست، وقت بی حوصلگی انگار، یاوقت گریستن.

نقدی بر «اسب دوپا» ساخته سمیرا مخمل باف

2011-10-03T18:22:00.002+03:30

فیلم «اسب دوپا» محصول کمپانی مخمل باف که یک کار تیمی است از خانواده مخمل باف، به هیچ وجه فیلم قابل دفاعی نبود. از چند موضوع در هم تنیده و ناپخته تشکیل شده بود . روایت ظلم و پذیرش ظلم، مسخ شدگی، روایت زندگی بدوی مرم در منطقه ای در افغانستان و روایت های دیگری که هیچ کدام به بروز وظهور نرسیدند.

داستان با مونولوگ پیرمردی آغاز می شود که برای یک کارگر ساده روزی یک دلار می دهد، پسر نوجوانی که از سلامت ظاهری چندانی هم برخوردار نیست برای این کار انتخاب می شود، تا روزها پسر نوجوان دیگری را روی دوش به کلاس درس برساند. هر دو خیلی زود نقش های خود را به عنوان راکب و مرکب می پذیرند و این آغاز و پایان ماجراست. باقی داستان به سادگی قابل حذف است چون تلاشی برای ساخته شدن باقی موارد نشده. بحث یگانگی این راکب-مرکب با رقص این دو شخصیت با هم، با عشق مشترکشان بیان شد ولی چنان ناپخته و سطحی که مخاطب توجهی به این یگانگی نمی کند چه بسا نویسنده فیلم نامه هم قصد تبیین چنین یگانگی را نداشته.

مسخ شدگی در این فیلم کپی برداری محض از داستان گاو ساعدی است و صحنه ای که در آن راکب به مرکب یونجه می خوراند فی الفور بیننده را به یاد فیلمی با همین نام ساخته ی مهرجویی می اندازد.

پرداخت به مسئله عشق و سکس که گویا یکی از دغدغه های گروه سازنده این فیلم هم هست (با توجه به ساخته های پیشین شان) در عشق دو شخصیت داستان به دختر گدا، تنها موجود مونثی که می شد چهره اش را دید، به خاطر استفاده از بازیگران آماتور و دیالوگ های ناپخته بی آن که پرداخت شود باقی ماند. شاید سازندگان سعی داشتند فصل بین عشق احساسی و عشق جنسی را به تصویر بکشند، اوج بروز عشق احساسی زمانی بود که مرکب بستنی اش را به دختر گدا می دهد و بعد تاکید می کند که نمی شود یک دختر را بین دو پسر تقسیم کرد و اوج عشق جنسی در انتهای فیلم وقتی پیرمرد دختر گدا را برای تن فروشی برای راکب می آورد.

گویا نویسنده این فیلم جایی بین نوشتن و ننوشتن مانده، برای مخاطب روشن نمی شود نشان دادن صحنه حمام کردن دو پسر با هم و صحنه بعد که تن نیمه عریانشان را بر یک تخت خواب نشان می دهد نشانه همجنس بازی است؟ که اگر هست نمایش همجنس بازی در این روایت چه نقشی دارد؟ حضور زنان فاحشه در خانه ی پیرمرد هم نماد دیگری از رابطه ی جنسی است که این فیلم به تصویر کشیده می شود، انگار مردمان آن قسمت از زمین هرگز لذت یک ارتباط جنسی با کسی غیر از فاحشه ها را نمی چشند.

ضعف های «اسب دوپا» که با همان مونولوگ آغازین تمام می شود، محدود به ضعف های داستانی نیست، انتخاب موسیقی متن نامناسب، تدوین ضعیف و دیالوگ های نامفهوم بر خسته کنندگی فیلم افزوده بود. به عبارتی می توان گفت فیلم هیچ مولفه ای برای جذب مخاطب در نظر نگرفته بود گویا خانواده مخمل باف اثری ویژه ی خانواده ی مخمل باف تهیه کرده بودند بی توجه به مخاطبی که برای دیدن این اثر وقت و بودجه هزینه می کند.

گل سر

2011-09-26T16:44:00.001+03:30

از اموال غیرمنقول بنده یک عدد گلِ سر قرمز رنگ نسبتا بزرگ است که گاهی (گاهی یعنی دوماهی یک بار مثلاً) به کله ام آویزان می کنم. کلا وقتی وصل می شود روی موهام انگار یک کله ی دیگر، کمی کوچک تر البته به پشت کله ام وصل شده باشد.

هیچ چیز این گلِ سر بد نیست. تنها چیزی که برای من جالبه اینه که هر زمان این توده ی قرمز رو به پشت کله ام آویزون می کنم ملتفت می شم انگار این گل سر خیلی از خودم مهم تره، چون تقریبا نیمی از سوالهایی که ازم پرسیده می شه راجع به گلِ سره. تا جایی که امروز معلم زبان مالایی سر کلاس ازم پرسید اینو از کجا خریدی؟

پانویس: معلم ما یک مرد جوونه.

very خوش آمدید*

2011-09-23T20:01:00.004+03:30

گاهی دلم تنگ نوشتن می شود روی یک تکه کاغذ کاهی با یک مداد که نوکش ساب رفته باشد، نباید خیلی تیز باشد که وقتی می کشی اش روی کاغذ خش و خش صدا بدهد، دیروز صبح نوشتم برای «ایوب» پسر الجزایری که توی اتاق بغلی کار می کند. پرسید خط کیست این نوشته های فارسی، من هم مدادم را برداشتم و نوشتم « دلم تنگ است.... دلم اندازه ي حجم قفس تنگ است.... سکوت از کوچه لبريز است.... صدايم خيس و باراني ست.... نميدانم چرا در قلب من پاييز طولاني ست. » و این مداد لامصب هی خش خش صدا کرد و من هی روی کاغذ زرد زیر دستم نوشتم. کاغذ را گرفت و پرسید معنیش چی می شه، گفتم یعنی غم، یعنی ملال، گفتم یعنی چیزی که نمی شود ترجمه کرد، او هم مثل همیشه نیشش تا بنا گوش باز شد و همان تنها جمله ی فارسی که بلد بود را حواله ام « وِری خوش آمدید.» با یک وِری کشیده توام با لبخند.

حسب حال نویسی این روزها بیشتر از خیلی چیزها به دلم می چسبد، حسب حالی که گاهی روی سفیدی مقاله ها می نویسم. کدام نویسنده ی مقاله ای فکر می کند روزی روی سفیدی مقاله ای که پر شده از فرمول ها و شبیه سازی ها و علم را به رخ دیگران کشیدن ها یک نفر که غروب از خواندن این همه علم خسته شده با یک مداد که نوکش ساب رفته باشد چند خطی بنویسد و گاهی خط بزند و باز بنویسد؟

کلمه ها بی وفایند از خاطر می روند، ولی تصویر ها می چسبند به خاطر آدم مثل این که توی خاطر آدم حکاکی شان کرده باشند.

پانوشت : (از کتاب ضیافت افلاطون)

هر اروسی را نمیتوان ستود بلکه تنها اروسی زیبا و درخور ستایش است که ما را برآن دارد که به طرزی زیبا دوست بداریم.

هدف عشق بر خلاف آنچه تو میپنداری خود زیبایی نیست ... بارور ساختن زیبایی است.

پانوشت ستاره ای: عنوان ستاره دار بالا داستان جالبی داره، این دوست عرب ما فقط خوش آمدید را به فارسی یاد گرفته و می دونه هم که خوش آمدید یعنی ولکام ولی اصرار داره که زمان تشکر بگه وِری خوش آمدید، به قول خودش از همین بی معنی بودن عبارت لذت می بره.

عشق دو ماهی قدغن

2011-09-05T12:58:00.000+04:30

از گودر فاطمه ستوده :

واقعاً گریه‌ام گرفته. این اصلاحیه‌ی جدید وزارت ارشاد به یکی از کتاب‌هایمان است:
صفحه‌های 60 تا 65، در متن، کلمه‌ی «عاشق» اصلاح شود.
حس می‌کنم دارم دیوانه می‌شوم. این مجموعه‌ی سه جلدی را مژگان کلهر ترجمه کرده. این بخش داستان، تخیلی است و درباره‌ی گربه‌ای است که «عاشق» یک گاو شده. بله. گربه‌ای عاشق گاو شده. می‌بینید، گفته‌اند اصلاح شود. دو سه پاراگراف قصه را می‌گذارم این‌جا، بخوانیدش.
دختر کوچولو گفت: «اگر کسی گربه‌ی مرا پیدا کرد، لطفاً به این برنامه‌ی تلویزیون زنگ بزند.» بنابراین آقای هنری‌شین‌هوفنِ مزرعه‌دار، به تلویزیون تلفن زد و گفت: «این گربه این‌جاست توی طویله. یک گربه‌ی نارنجی و سفید، بدون ‌دُم.»
و گفت: «اما می‌خواهم بگویم که نمی‌توانید آن را از این‌جا ببرید، چون از گاو من جدا نمی‌شود.»
تلفن‌چی تلویزیون گفت: «از گاو شما جدا نمی‌شود؟» انگار گیج شده بود. مزرعه‌دار گفت: «نه! نمی‌شود. حتی برای خوردن تُن ماهی هم از او جدا نمی‌شود. ما مجبور شدیم تُن ماهی را بگذاریم بیرون، درست کنار گاو.»
- چرا؟
مزرعه‌دار توضیح داد: «خب، گاهی اتفاق می‌افتد. فکر می‌کنم یک چیزی مثل عشق است. آن گربه کاملاً دیوانه‌وار، عاشق گاو شده.»
تلفن‌چی تلویزیون گفت: «گاو هم عاشق گربه شده؟»
- نه، گاو اهمیتی به این‌ور و آن‌ور نمی‌دهد. اما خب، گربه را هم لگد نمی‌کند. او گاو با دقتی است.

آن‌ها هی دارند می‌آیند جلوتر. قبلاً بیشتر با «رقص» و «رابطه» و «شراب» مشکل داشتند. حالا خیلی خیلی آمده‌اند جلو. حتی قصه‌ی تخیلی عشق دو حیوان به همدیگر هم، نباید. می‌دانم. بایدِ بایدِ باید سرم را بکوبم به دیوار.

* تیتر از شهیار قنبری.

نگاهی به مجموعه تلویزیونی « سقوط یک فرشته »

2011-09-01T11:44:00.002+04:30

هر چقدر هم که گروه هایی مثل دیدن برفک بهتر است و غیره ساخته شوند، باز هم مخاطب تلویزیون ایران پای دستگاه پخش خواهد نشست، شاید این مخاطب محدود شود به عامه مردم ( که البته همیشگی نیست ) ولی تلویزیون به عنوان یک رسانه نقش خودش را از دست نخواهد داد.

خروجی اقتصادی هر چه باشد، موفقیت رسانه در ادای دین به مخاطب خودش محفوظ می ماند. یک ماه گذشته تلویزیون ایران در ساعت های پایانی روز تا زمان خواب مخاطبانش را با پخش سریال های مناسبتی پای این قوطی بگیر و بنشان میخ کوب می کرد. یکی از سریال هایی که جای بررسی دارد (در قیاس با سریال های کم محتوای دیگر) «سقوط یک فرشته» است. تماشای این مجموعه را آغاز کردم که بفهمم نویسنده داستان چطور می خواهد انحطاط یک دختر را در جامعه امروز به تصویر بکشد.

داستان در بطن یک جامعه سنتی رخ می دهد، دختری از یک خانواده مذهبی-سنتی شخصیتی است که داستان حول او جریان پیدا می کند، ضد قهرمانی در این داستان هست که عامل سقوط این دختر می شود، به سادگی حکایت های قدیمی تقابل خیر و شر را به تصویر می کشند. شخصیت های داستان شخصیت های دیجیتالی هستند، سفید یا سیاه. سارا که دست مایه ی وسوسه های شیطان قرار می گیرد ناگهان و بدون این که وارد طیف – از سفیدی مطلق تا سیاهی مطلق- شود از یک دختر محجوب و سنتی که قرآن خواندن و حفظ کردن را از بچگی یاد گرفته و همراه و دوست پدرش بود بدل می شود به هیولایی که پدرش را زیر می گیرد. و فاطمه هم دقیقا همین طور همواره شخصیت سفید داستان است ولی ناگهان با چند کلمه حرف شیطان بسیجی نما(!) به سیاهی می رسد و باز ناگهان سفید...

آدم های دنیای واقعی ولی متفاوت اند، آدم های دنیای واقعی شبیه مردم شمیراناتی نیستند که در این مجموعه تلویزیونی نشان داده شدند، مردمی که با چند کلمه حرف روحانی محل منقلب می شوند و بلافاصله برای کسی که تا چند لحظه پیش دزد خطابش می کردند آن چنان آینی دست به دعا بردارند.

دوره ی شخصیت پردازی هایی به این شکل سر آمده. دوره دیالوگ ها سطحی و ریاکارانه سالهاست که گذشته.

ضعف این مجموعه خلاصه نمی شود در همین چند کلمه و ضعف شخصیت پردازی، گره گشایی های نا پخته، عدم وجود یک ژانر مشخص در کل مجموعه ( کما این که این مجموعه در ژانری خانوداگی آغاز شد، در میانه راه حتی جاهایی به ژانر وحشت تبدیل شد و نهایتا با پایانی خوش شبیه فیلم های بالی وودی به انتها رسید)، عدم باورپذیری روایت داستان (چطور دختری از یک خانواده سنتی آبرو مند ممکن است این طور بی مهابا به پدرش توهین کند نیمه شب خانه را جلوی چشم پدرش ترک کند؟ چنین جسارتی کی به این دختر تعلیم داده شده؟ آیا می شود نمونه های واقعی پیدا کرد که به این سرعت دختری از چنین طبقه اجتماعی بتواند پدرش را نا دیده بگیرد؟) حضور راوی در داستان که جز نادیده گرفتن شعور مخاطب چیزی نبود، راوی که در میانه کار خودش را شیطان معرفی می کند، ضعف های این مجموعه بیش از تحمل خواننده ی یک متن ساده است.

اسم مجموعه یادآور داستانی است با همین نام از هنری وود که از لحاظ چیدمان شخصیت ها بی شباهت به این داستان نیست.

شاید بهتر باشد راه های مناسب تری برای روایت معنویت پیدا کنیم، مردمان ایران عادت کرده اند در سریال های ماه رمضان ( که قرار است به نحوی معنویت را به مخاطب یادآوری کند) پی شیطان بگردند، پی یک نیروی ماورایی که قرار است شخصیت های سفید داستان را به پلیدی بکشاند. شاید بهتر باشد کمی بیشتر به رسالت این رسانه مهم فکر کنیم.

اخرایی

2011-08-30T16:21:00.000+04:30

دو آه دیگر مانده

تا برگ های زرد اقاقی

مانده تا من

و حسرت این برگ های اخرایی.

شاید کسی

یک چمدان پائیز برایم بیاورد.

و من زیر این ایوان

با برگ های خشک نم کشیده

خواهم رقصید،

برای خاطر خودم

و مردمانی

که هرگز خزان را ندیده اند.

زهرا میرباقری

30 آگوست 2011

...

2011-08-28T09:47:00.002+04:30

شعر کجا زاده شود

وقتی نُتی از این باد زنگ روان نمی شود؟

کلمه ها سوار کدام آوا شوند

وقتی هیچ نسیمی
مسافر این پنجره نیست؟

زهرا میرباقری

«28 آگوست 2011»

نقش جهان

2011-08-27T11:06:00.001+04:30

دیشب همین طور که حرف می زدیم بی مقدمه حسرت یک چیز به دلم ماند به هانیه که خنده توی چشم هاش مانده بود گفتم، کاشکی یه بار دیگه رفته بودم میدون. هانیه و سولماز خندیدند، به این که شاید میدون دیگه میدونه یه بار که می ری انگار صد بار رفتی. ولی برای کسی که اصفهان جزئی از زندگیش باشد نقش جهان خانه ایست که هیچ وقت نمی شود از آن دل کند. مگر می شود آن دالان های تو در تو را به همین سادگی گذاشت و رفت؟ می شود آن صدای وهم ناک مانده زیر سقف های سوراخ دار را فراموش کرد؟ می شود حسرت یک بار دیگر روی تخت توی تیمچه پشت میدان نشست را نخورد؟ می شود نرفت و توی گودی دیوارهاش قایم نشد؟

برای من حداقل، نقش جهان یک اثر تاریخی نیست، جزئی از زندگیست. زندگی که شاید بارها طعمش را چشیده باشی. زندگی که گاهی از آب فواره هاش می پاشد روی صورتت. که می شود توی سیبه های قدیمی پشت میدان سراغش را از کارگرهای روزمزد گرفت. نقش جهان را نباید دید باید زیست. میان صدای موذنی که خدا را یادت می آورد.

سوغات

2011-08-22T21:21:00.004+04:30

برایتان سوغات یک چمدان اندوه آورده ام

با لباسی از شعرهایی که
وقتی برای باز خواندنشان نمانده نبود

اگر به تن کردید

به جای ما نفس بکشید

و در پله های تاریک بدوید

تا نفس تان به شماره بیفتد

برایتان سوغات یک کوله بار درد آورده ام

و یک روسری از جنس ملال

با باد هایی که میان موهایمان نوزید

اگر به تن کردید

دستی برای هلال ماه تکان دهید

و به جای ما اشک هایتان را پاک کنید

برایتان سوغات یک دسته حرف نا گفته آورده ام

با هزاران هزار لبخند که در گلو مرده اند

برایتان سوغات بغض های فرو خورده آورده ام

با نشان راه هایی که نرفته ایم

من از جاده ابریشم آمده ام

حریر تنهایی آورده ام

کسی نمی خواهد؟

زهرا میرباقری

«22 آگوست 2011 »

از اینجا بشنوید.

هبوط

2011-08-21T00:51:00.001+04:30

حالا که دارم این پست را می نویسم اشک روی گونه هام سر می خورد. بارها نوشتم و پاک کردم و باز نوشتم، ما در انتظار باران امشب نشسته ایم و باد زنگ من بعد از چند شب امشب باز هم برای من چیزی می نوازد، چیزی از جنس حرف های نا تمام، چیزی که سخت می شود تفسیرش کرد، صدای آن ساز سه گوش را می دهد.

چمدان من در انتظار رفتن مانده، راست می گفت سولماز خیلی زود گذشت مثل برق و باد یا حتی سریع تر.

آدم به خودش بر می گردد، به دوست داشتنی هاش، به خاطره ها، به خیلی چیزها.

حالا باز باید توی هواپیما یک گوشه کز کرد و هی به ساعت زل زد، گاهی ابرهای توی آسمان را دید و ابر بازی کرد.

به آسمان می روم

اما تو هنوز

توی هزار توی ذهن من

استوار ایستاده ای

با همان لبخند کج

و آغوشی که می خواهم

در آن هبوط کنم.

زهرا میرباقری

آواره ی خواب هایت خواهم شد.

2011-08-19T18:24:00.003+04:30

خودت را

بر سنگ های آواره ی کوه

به خواب بزن،

من برای بیدار کردنت

نقشه ها کشیده ام.

قفس

2011-08-11T18:35:00.005+04:30

(برای شنیدن ترانه اینجا کلیک کنید)

پیام دلدار را می آورد

عشقی که در سرم وزیدن می گیرد:

- برگرد قیمتی ام

- که این جدایی با دوری ات دراز تر

ذهنم به خیال تو بی تاب است

و چه دلپذیر خیالی ست

او بر فراز عمارتی بلند پدیدار می شود

و هجا هایی بیگانه می سراید.

عشق من بازگرد

سرمایه ام

دوستت دارم حتی اگر بهترینِ دنیا نباشی

آه شب

ای چشم من

تنها همین

برایت

2011-08-05T22:27:00.001+04:30

نمی شود که ذهنم را پر کنی

و من شعری برایت بنویسم

لختی آرامم بگذار

تو را خواهم سرود .

زهرا میرباقری

ترک می کنم

2011-07-17T23:05:00.000+04:30

خانه ام را به مقصد خانه ام ترک می کنم. چیزی شبیه دلهره ای که از توی نمک پاش روی لحظه ها بپاشد هی ته دل من را می لرزاند.
آدم ها را تصور می کنم که بی آن که بشناسمشان از روی پل زرد روی رودخانه خاموش از سایه ی من عبور می کنند. برای این لحظه های نبودن بهای غریبه ماندن را باید بدهیم. لحظه ای که خاکت را ترک می کنی همان آغاز غریبگی است.

...

2011-07-15T23:01:00.003+04:30

که یک تکه سیم خاردار بلعیده ام،

یک وقت هایی گلویم را قلقلک می دهد،

و بعد آرام می گیرد.

تسبیح

2011-07-15T21:43:00.003+04:30

کلمه ها مثل دانه های تسبیح
پس هم، که:

من

این

تبسم

را

همیشه

می خواهم،

در

لحظه های

درد

حتی.

طغیان

2011-07-11T18:08:00.001+04:30

از کجای آسمان افتاده ای

که این چنین

پشت روح من

جا خوش کرده ای؟

آهای!

با تو ام،

تو که یک لبخندت

برای

طغیان

تمام رودخانه ها

کافی ست.

فیشی فیش

2011-07-08T06:59:00.000+04:30

بعضی روزها از همون اول صبحش غم انگیزند. امروز هم. بیرون رو که نگاه می کنم فقط یک سوز سرد زمستونی کم داره. ته آسمون زرد مایل به نارنجی شده، درست مثل وقتهایی که برف می بارید، اینجا ولی گرم، گرم و گرم.

غم انگیز تر از آسمون جسد بی جون یکی از ماهی قرمز های شب عیدم بود که برعکس همه ی ماهی قرمز هایی که تا حالا جلوی چشمم افقی شده بودند، چسبیده بود به ته ظرف و رنگش زرد زرد بود، چشم هاش زرد، تنش زرد بی جون چسبیده بود به ته تنگ، حالا ولی خیلی آروم خوابیده رو پوست رامبوتان های پر از کرک های بلند و زل زده به در سطل آشغال. دوستش هم انگار تنهایی غذا به دلش نمی چسبه چندان تمایلی به خورد غذا نداره.

Special room

2011-07-06T08:12:00.002+04:30

یعنی یه روزی بشه من یه خونه داشته باشم اتاق مطالعه ام این باشه.

پ. ن . قابل توجه اونی که سالهاست به مطالعه در حالت افقی خو کرده.

نگاهی به فیلم زنان بدون مردان

2011-07-03T19:45:00.001+04:30

فارغ از حواشی مربوط به جایزه ونیز و غیره می خواهم چند خطی راجع به این فیلم بنویسم.

«زنان بدون مردان» فیلمی است به ظاهر فمینیستی، اولین چیزی که من را واداشت تا راجع به این فیلم بنویسم، شخصیت پردازی ضعیف فیلم خانم شیرین نشاط بود. شخصیت هایی که همین طور توی فیلم بین زمین و آسمان رها شده اند. و جانبدارانه راجع به آن ها قضاوت شده، مردان (شاید برای این که شخصیت های منفور دروایت خانم نشاط هستند) مجالی برای بروز ندارند.

مردها مثل مجسمه هایی که گاهی سخن می گویند توی فیلم حاضر می شوند، شوهر فخری فقط ظاهر می شود چند کلمه حرف می زند و بیننده بی آن که هیچ کنشی از این شخصیت ببیند باید مجاب شود که فخری شخصیت سفید داستان است و سالهاست که دارد همسرش را تحمل می کند. مردان دنیای زرین هم مردانی هستند که فقط شلوارشان را بالا می کشند و می روند. برادر مونس فقط یک تسبیح توی دست دارد و مونس را وادار می کند شوهر کند و یک بار هم خیلی غافلگیرانه آخر فیلم از فائزه تقاضای ازدواج می کند.

دیالوگ ها ناپخته و ناگهانی از دهان شخصیت ها خارج می شوند، روشنفکران داستان انگار کم خرد ترین شخصیت ها هستند، در شرایطی که کشور درگیر وقایع کودتای 28 مرداد 1332 است، نمای روشنفکری که در این فیلم به نمایش گذاشته می شود گروهی مرفه است که یا توی کافه نشسته اند و یا توی مهمانی ها مشروبشان را می خورند. انگار تنها گروه پویا توی فیلم توده ای ها هستند (که آیا آن سالها تنها گروه پویا بودند؟) و تنها مردی که می شود گفت شخصیت سفیدی داشت همان مرد جوان توده ای توی کافه بود، علیرغم اینکه حتی به درستی معرفی نشد و یک دفعه ظاهر شد و با دیالوگ های اندکش چند سکانسی مهمان فیلم بود.

تنها نقطه قوت فیلم، فیلمبردای بسیار خوب آن بود که من را تا آخر فیلم کشاند.

خانم نشاط یک موضوع خوب سورئال را حرام قضاوت جانبدارانه اش کرده، درست است که تاریخ فیلم به حدود شصت سال پیش برمی گردد ولی دیگر دوره شخصیت های سیاه و سفید تمام شده امروز هیچ مخاطبی از ایشان نخواهد پذیرفت که یک شخصیت مطلقا خوب یا مطلقا بد است. امیدوارم که در تجربه بعدی شان به شخصیت ها کمی مجال بروز بدهند، بگذارند چند کلمه ای حرف بزنند کمی راه بروند معاشرت کنند، برای مخاطب امروز کافی نیست که یک تسبیح توی دست کسی بگذارند تا شخصیت ساخته شود، صاحب این تسبیح باید ایدئولوژی خودش را بریزد روی دایره تا فیلم ساخته شود. در دنیای امروز نمی توان گفت اگر کسی توی فاحشه خانه کار می کند عامل خبط و خطایش مطلقا مرد ها هستند، شخصیتی که حرف نمی زند باید بیشتر عمل کند(هرچند شخصیت زرین به خاطر آن حرکت توی حمام عمومی خوب توی خاطر می ماند).

موضوع دوم بحث ژانر داستان است، انگار این شاخصه های سورئالیسم چند جای داستان هستند ولی رها شده اند. اولین موضوع سورئالی که در فیلم دیده می شود صورت مخدوش سرایدار باغ فخری است که فقط چند ثانیه دیده می شود و بعد بیننده فراموش می کند این فیلم سورئال است تا زمانی که مونس از زیر خاک بیرون می آید. سورئال در داستان گم شده. انگار صاحب اثر خواسته باشد چندین جزء را در یک کار بگنجاند، انگار بخواهد نشان بدهد که آهای مخاطب ها من هم از سورئالیسم چیزی می دانم.

کاری که خانم نشاط با سورئالیسم در این اثر کرده، مشابه کاریست که با صحنه های اروتیک داستان انجام داده. صحنه های داخل فاحشه خانه، هم خوابگی هایی که بیشتر شبیه تکان خوردن تخت خواب هستند تا همخوابگی، یا سکانس حمام عمومی(که جزء بهترین سکانس های فیلم بود)، یا صحنه ای که فائزه بی مقدمه سینه های خودش را توی آینه نگاه می کند. همه مثل این است که صاحب اثر هم بخواهد اروتیک را در فیلم بگنجاند و هم بترسد از اینکه مخاطبش را از دست بدهد.

برخلاف کار بسیار بسیار ضعیف «سنگسار ثریا» که یک اثر فارسی زبان برون وطنی بود، بازیگران این فیلم فارسی را روان حرف می زدند، (البته خانم طلوعی که تا چند سال پیش در تلویزیون ایران حاضر بود و ایفای نقش می کرد.) و صحنه های داخل منزل صحنه هایی بودند به واقعیت ایرانی نزدیک.

در مجموع اقبال این تیپ کارهای نه ندان قوی که صاحب آوازه می شوند مطلقا به خاطر قوت تکنیکی شان نیست، گاهی جانبدارانه نمایش دادن به رفعت فیلم و فیلم ساز کمک می کند.

تبسم تو

2011-06-30T17:58:00.001+04:30

نگاه من،

تکنی تبسم توست.

تائرانه تا آب های بی کرانه

ساطح،

جا مانده از نگاه بی تکلم تو.

داستانی

2011-06-26T15:23:00.003+04:30

بیا این چتر را واروونه نگاه داریم.
کلمه ها

دانه

نازل می شوند
شاید داستانی جمع کردیم.

Postmodernism in Engineering Articles

2011-06-23T12:16:00.000+04:30

فقط فکر کن اگر من داستان نویس پست مدرن به در بخوری بودم. حالا خیلی جدی بلند می شدم و می رفتم دفتر معاونت پژوهشی دانشگاه، یک پرونده ی یاسی یا صورتی خال خالی را می کوبیدم روی میز. بعد از آن که منشی گرامی به من می گفت « اوکی، هَو اِ سیت.» چند دقیقه پشت در اتاق معاون پژوهشی می نشستم و سر آخر مانیفست «Postmodernism in Engineering Articles (پست مدرنیسم در مقاله های مهندسی)» رو می کوبیدم روی میزش و بعد اتاق رو ترک می کردم.

اگر داستان نویس پست مدرن نویس به درد بخوری بودم البته از فردا همه دانشجوها و محققین به جونم دعا می کردند چون علاوه بر این که می تونستن هر چی به ذهنشون می رسه رو به هم مربوط کنند، از شر دو بخش مهم اینتروداکشن و کانکلوژن راحت می شدند.

خود من یکیش. در عرض یک سال می تونستم ده دوازده تا مقاله ی کیو وان بدم.

همه ی این ها برای اینه که من یه پست مدرن نویس به درد بخور نیستم. یعنی اصلا پست مدرن نویس نیستم البته اگه کم و کان داستان نویس محسوب بشم.

جایی برای مردن

2011-06-11T22:25:00.009+04:30

به قول یکی از رفقا حدود پنجاه درصد مارمولک های خونه ی ما بر اثر مرگ طبیعی نمی میرن، البته اگه کشته شدن با دمپایی رو هم جز مرگ طبیعی براشون در نظر بگیریم.

همین چند ماه پیش یه جسد بی جون رو جلوی در ورودی پیدا کردم، به نظر می رسید با ضربه کشته شده ولی بعد از تحقیقات و تفحصات بسیار متوجه شدیم که به دلیل نا معلومی مرده، که می تونه بر اثر نزاع بین مارمولکی که ممکنه به خاطر دعوا بر سر ناموس بوده باشه این اتفاق افتاده. به هر حال من جسد رو به پاگرد منتقل کردم.

امروز بعد از ساعت ها نظافت متوجه جسد بسط یافته یک مارمولک به چهارچوب در شدم، چسبیده بود به چهارچوب، این که چطور ممکنه در بسته بشه و یه مارمولک سریع السیر نتونسته باشه خودش رو نجات بده مسئله است. به هر حال جسد نیمه خشک مامولک با دشواری بسیار به سطل آشغال منتقل شد.

بعضی وقت ها مرگ توی شرایطی سراغت می آید که فکرش رو نمی کنی، مثلا هیچ وقت فکرش رو می کنی که اتاق نشیمن خانه ات جای مردن باشد؟ مارمولک بی چاره ای که جسدش رو چسبیده به چهارچوب در اتاقم پیدا کردم هم هرگز فکرش رو نمی کرده چهارچوب در جای مردن باشد، اگر فکرش رو می کرد شاید با اون آغوش باز لم نداده بود به چهارچوب که با بسته شدن در خیلی اتفاقی بمیره.

مردن همیشه همون جا اتفاق نمی افته که جای مردن باشد.

پایان یا پیشرفت؟ دتز دِ پرابلم !

2011-06-05T08:11:00.002+04:30

دلم هوای برنامه ی کودک روزهای جمعه را کرده بود. توی یو تیوب سرچ زدم: «فیتیله» . چند تا ویدئو زیر و رو کردم تا یک گزارش از پشت صحنه ی برنامه فیتیله گیر آوردم. جایی اواسط ویدئو بود که گزارش گر چادر به سر از یکی از عمو فیتیله ای ها پرسید «فکر می کنین تا کی این مثلث شما تا کی حفظ بشه؟» عمو فیتیله ای که تعجب کرده بود گفت «والله چه عرض کنم تا حالاش که فضل خدا بوده...» خانم گزارشگر به همین جا اکتفا نکرد و ادامه داد «یعنی بین شما اختلاف نظر پیش نمی آد؟»
بنده ی خدا تمام تلاشش رو کرد تا توی یک گزارش چند دقیقه ای سوراخی در قایق فیتیله ایجاد کنه. از این جا به بعد این نوشته بیشترش مال کسانی است که مثل خانم گزارش گر فکر می کنند:

چرا باید همیشه به فکر پایان تخریب شده ی یک کار گروهی باشیم. می شد پرسید چه عاملی گروه سه نفره شما رو این قدر موفق کرده، می شد پرسید چی باعث شد شما کنار هم بمونید، می شد پرسید چطور فهمیدید می تونید با هم کار کنید و هزار تا سوال دیگه. ولی انگار شما عادت دارید منتظر پایان دردناک داستان باشید.

نگاهی به فیلم چند کیلو خرما برای مراسم تدفین

2011-06-01T12:32:00.003+04:30

البته بعد از شش سال نوشتن راجع به یک فیلم شاید دیر باشد ولی هنوز هم نوشتن برای چنین فیلمی لذت بخش است. چند کیلو خرما برای مراسم تدفین، فیلمی است از سامان سالور که برنده چندین جایزه شده و حین اکران در جشنواره لوکارنو با اقبال عمومی رو به رو شده و چنان مخاطبانش را جذب کرده که تقریبا همه شان سر پا ایستاده و تشویقش کرده اند.

سوال این جاست: دلیل این لذت بخش بودن چیست؟ چه ارکانی در ساخت چنین فیلمی وجود دارد که علی رغم سیاه و سفید بودن این فیلم در دنیا سینمای سه بعدی، مخاطبش را این گونه محظوظ می کند.

روایت چند کیلو خرما برای مراسم تدفین، روایتی است مدرن از دنیای عاشقی، عشقی که در یک بیابان بسیار سرد روایت می شود، فضای روایت از حیث فیزیکی یک مکان محدود و سرد است، پمپ بنزینی که تمام زندگی آن دو کارگر در آن سپری می شود، و انسان های این روایت انسان هایی هستند در آروزی دست نایافته ها، در چهار تیپ، صدری، سرکارگری که سالها قبل یک بار عاشق صدای یک زن شده است، یدی، کارگری که بی وقفه به یک عشق یک سویه فکر می کند، عروج، پیرمردی که هرگز عشقش را منکر نمی شود و با یک خال کوبی تا آخر عمر به همه نشانش خواهد داد، و عباس، پیام آوری که عاشق شدن و ابراز عشق را از دیگران می آموزد.

روابط انسانی آنقدر زیبا در این روایت گنجیده اند که دلت نمی خواهد فیلم به پایان برسد، صدری از آن دسته آدم هایی ست که کم ندیده ایمشان، انسانی هایی که دل به یک سراب می بندند، به شنیدن یک صدا عادت می کنند یا به درد و دل کردن با یک جنازه دل خوش می کنند، انسان هایی که هرگز جسارت بیان عشق را ندارند و هرگز جسارت ابراز عشق را. یدی از آن دسته انسان هایی است که همیشه برای بیان خواسته هایش به یک واسطه نیاز دارد نه برای آن که نمی داند چه می خواهد برای ان که همیشه بهانه ای برای نگفتن دارد، چه بسا این بهانه وابستگی به «دیگری » باشد که این «دیگری» را در این روایت رابطه ی کارگر و سرکارگی اش با صدری بود. و عباس از آن دست انسان هایی بود که نمی دانست چطور باید نیازش به دوست داشته شدن را بیان کند، برای این بیان نیاز به الگو داشت و کسی که راه را نشانش بدهد، سختی می کشید ولی می خواست به عشقش برسد کما این که نمی دانشت چطور، عباس سخت کوشانه عاشق بود، عروج اما پیرمردی بود که در تمام فیلم چند دقیقه بیشتر حرف نزد کارش جا به جا کردن نعش آدم های زیر برف مانده بود، و البته سر آخر نعش ظاهرا زنده ی یدی را که زیر بهمن عشق نا آگاهانه مانده بود را به شهر رساند. عروج عاشق بی باکی بود که ساده ترین راه را برای ابراز عشق پیدا کرده بود، راهی که نه نامه نوشتن بود، نه جان کندن الگو گیری را داشت و نه واهمه رسوایی را، عروج تنها کسی بود که در تمام فیلم بی آن که وهم برش دارد سرش را بالا نگه داشت و گفت « بهش بگو، می خوامت.» جمله ای ساده و در عین حال گویا.

روایت چند کیلو خرما برای مراسم تدفین، مخاطبش را همراه خود می کشاند ولی با تکیه بر اصل عدم قطعیت بیننده را به فکر می کشاند، بیننده را وا می دارد تا برای چند دقیقه هم که شده راجع به این نقش ها فکر کند، شاید حتی خودش را محک بزند با این تیپ ها، و رویکرد بیرونی هر کدام از این تیپ را نگاه کند.

در جامعه ای که عشق جزء موضوع های نزدیک به خط قرمز سانسور است، مردم گاهی نیاز دارند برایشان به عشق پرداخته شود، عشقی که دیگر شبیه آن عشق های پهلوانی قدیمی نیست، روایتی است مدرن از عاشقی که الزاما در نهایت به وصال یا عدم وصال ختم نمی شود به جست و جو منتهی است، به تفکر و پی راه گشتن.

برخورد

2011-05-31T09:47:00.003+04:30

دیشب همین طور که داشتیم چای می خوردیم رعنا از من پرسید چی می شه که هرجا می ریم آدم ها بیشتر با تو ارتباط برقرار می کنند در حالی که دوتایی یه جایی رفتیم که برامون جدیده؟ مثلا اون خانم آرایشگر و یا فلان دانشجو یا همسایه ها یا ...

جواب دادن به همچین سوالی واقعا سخته ولی همین طور که داشتم وب گردی می کردم برخوردم به یک قسمت از جزوه تدین تعقلی مصطفی ملکیان که بد نیست اینجا بنویسمش، البته مطالعه این مبحث به طور کامل مسلما اطلاعات بیشتری به ما خواهد داد و به طور کلی استرانگلی ریکامندِد :

« در مواجهه با هر انسانی سه چیز را از ذهن و ضمیر خودتان دفع کنید:

اول اینکه وقتی با یک انسانی مواجه می‌شوید، بتوانید گذشته او را فراموش کنید؛ اکثر ما که نمی‌توانیم با همه‌ی انسان‌ها داد و ستد عاطفی مناسب داشته باشیم، برای این است که نمی‌توانیم گذشته‌ی انسانی را که مخاطب ما است و با او مواجه هستیم، پیش چشم نیاوریم.

وقتی گذشته را پیش چشم آوردیم، آن وقت تا آنجا پیش می‌رویم که می‌گوییم: «آقا! این ملت، ملتی است که پدرانشان هفتصد سال پیش به کشور ما حمله کردند»، ببینید تا کجاها رفته‌ایم! این‌که اینجا نشسته است بیست سال از عمرش بیشتر نمی‌گذرد تو می‌گویی من نمی‌توانم با این داد و ستد عاطفی‌ای داشته باشم ... این یعنی ما در اسارت گذشته‌ایم و تا وقتی در اسارت گذشته‌ایم نمی‌توانیم همه انسان‌ها را دوست بداریم چون به هر حال در هر گذشته‌ای می‌تواند چیزهایی نامساعد با عواطف ما وجود داشته باشد چه برسد به این‌که این گذشته را به بیش از زندگی شخص طرف مقابل تعمیم دهیم، به پدرش، به پدر پدرش. ما باید بتوانیم گذشته انسان‌ها را فراموش کنیم.
نکته دوم این است که ما باید بتوانیم از ظواهر هم صرف‌نظر بکنیم. گاهی ما در اسارت گذشته نیستیم زیرا از گذشته شما هیچ خبری ندارم؛ اولین بار من در اتوبوس، هواپیما، تاکسی و یا فلان پارک با شما برخورد می‌کنم و هیچی از گذشته شما نمی‌دانم اما تا می‌بینم که لباس پوشیدنتان خلاف نظر من است، موهایتان اندکی از آنکه من دوست می‌دارم کوتاه‌تر است یا اندکی بلند‌تر است، تا می‌بینم آن‌گونه که من دوست می‌دارم شما سلام و تعارف نمی‌کنید از ظواهر شما نسبت به شما پیش‌داوری می‌کنم و می‌گویم آب من با ایشان در یک جوی نمی‌رود. شما از این چه می‌دانید؟ من دیدم ایشان ریش نداشت، یک تار مویش بیرون بود. در اینجا من در اسارت گذشته نیستم ولی در اسارت ظواهرم.

و نکته سوم هم این است که ما باید از اسارت باورهایمان هم بیرون آییم. این باورها می‌توانند سدِّ محبت به انسان‌ها گردند. اگر بنابر این باشد که من هرکس را که باورهایش مثل باورهای من است دوست بدارم چه کسی پیدا می‌شود که من دوستش داشته باشم؛ باورهای انسان‌ها متفاوت است.

به تعبیر ویلیام جیمز هیچ قدیسی نمی‌پرسد «باور شما چیست؟» واقعاً متأسفانه این تلقی در ما راسخ شده است که ما باید فقط به کسانی که شبیه خودمان هستند احسان بورزیم و بعد هم که بخواهیم در این شباهت تدقیق کنیم، آهسته‌آهسته می‌بینیم که کسی باقی نمی‌ماند که بتواند متعلق و طرف مقابل احسان ما قرار بگیرد. اما کسی که متدین متعقل است می‌گوید همه اینها آثار خداوند هستند و «مَن احَبَّ شیئاً، احَبَّ آثارَه» هرکس موجودی را دوست بدارد، آثار آن موجود را هم دست می‌دارد. این تلقی در میان ما وجود ندارد. خود عارفان همیشه می‌گفتند که ما گاهی اصلاً از این راه که خلاف انتظار دیگران عمل می‌کنیم، دیگران را به راه می‌آوریم.

فرض کنید وقتی که شما ضربه‌ای به من زده‌اید و من الان قدرتی پیدا کرده‌ام که می‌توانم از شما انتقام بگیرم، بزرگ‌ترین عامل تحول بخش در شما این است که من بر خلاف انتظار شما عمل کنم، شما انتظار انتقام از من دارید ولی من خلاف انتظارتان دارم عمل می‌کنم. به تعبیر میشل فوکو متفکر معروف عارف مسلک «به جای اینکه با مردم مخالفت کنی، با انتظارات آنها مخالفت کن، آن وقت محبوب آنها می‌شوی.». اگر انتظار دارند که شما انتقام بگیرید، شما انتقام نگیرید و این اکسیری است که دیگران را متبدل می‌کند. / مصطفی ملکیان / تدین تعقلی »

کودکانگی

2011-05-23T08:43:00.003+04:30

این بار باران زیر قدم های کودکانگی مان خواهد خواند، صدایش میان زمانها خواهد دوید و ما با کیف هایی از کودکانگی مان سرشار، جایی از خودمان عبور خواهیم کرد.

با لبخندی که هنوز مجال ماسیدن بر صورتمان را نیافته است.

نوش

2011-05-09T16:19:00.004+04:30

کلمه ها

مثل هجا هایی ناپیدا

در تاریکی یک چای غرق می شوند،

و ما

بی آن که بدانیم

چیزی را می نوشیم

که از گلویمان جوانه خواهد زد.